Ξαφνικά, Λονδίνο!

Χθες αναγκάστηκα να περπατήσω περισσότερο απ’ ότι ήθελα, γιατί δεν άντεχα το πόσο μπίμπα ήταν τα μέσα μαζικής μεταφοράς – και στο πηγαιμό και στο γυρισμό. Πάλι καλά! Στο γυρισμό, η χθεσινή χειμερινή βραδιά είχε πολύ έντονη χροιά Νέας Υόρκης.

Στη τελική πολύ το χάρηκα. Το συνέδριο ήταν στη περιοχή του St Paul, και το περπάτημα από και προς το Waterloo ήταν περίπου 40 λεπτά. Πότε έγινε να μου φαίνεται αυτό σαν αιώνες περπάτημα; Από το σπίτι μου στο κέντρο του Ktown ήταν 50 λεπτά παλιά.

Τεσπα. Είπα να μοιραστώ τις 3-4 φωτογραφίες που πήρα χθες και γι αυτό έγραψα αυτό το βλογ.

Smells like… πασχαλίτσες

Ο λόγος που γράφω σήμερα άρθρο στο βλογ: μόλις με κατούρησε μια πασχαλίτσα.

Από τότε που ήρθα στην Αγγλία, έχω ζήσει κάτω από τις πιο περίεργες συνθήκες της ζωής μου και με τα πιο περίεργα παράσιτα… Από αράχνες, ποντίκια και ψήλους, μέχρι τα royal babies, αυτή η χώρα μου έχει προσφέρει ό,τι περισσότερο μπορεί από άποψη μολύνσεων. Δε ξέρω αν το έχω αναφέρει, αλλά έχω ζήσει σε 2 σπίτια με 3 διαφορετικά ήδη μούχλας (πράσινη, άσπρη και μαύρη).

Παρόλα αυτά, δεν έχω ζήσει πιο απόκοσμα παράσιτα από τις πασχαλίτσες. Ξεκίνησαν γλυκούλες, μια ή δυο στο περβάζι μου, αγγελιοφόροι της άνοιξης. Μετά όμως κάτι άλλαξε. Καθώς πέρασε το καλοκαίρι, ο ξηρός αέρας και η ατμοσφαιρική μόλυνση κάτι τους έκαναν… Οι στρουμπουλές, κόκκινες πασχαλίτσες έγιναν μαύρες και αδύνατες, με βουλιαγμένο μάτια και θυμωμένες γκριμάτσες. Άρχισαν να σκαρφαλώνουν τρείς-τρείς μέσα στο φωτιστικό μου, δίπλα στη ντουλάπα, στο πάτωμα κοντά στο παράθυρο, δεξιά από το περβάζι – πάνω απ’ όλα, προσπαθούνε να μπούμε μέσα στο πλαστικό κούφωμα του παραθύρου μου όπου μπορώ να φανταστώ είναι η φωλιά τους.

Καθώς έπιασα ένα από αυτά τα τέρατα και με προσοχή το πέταξα έξω από το παράθυρό μου, αυτή η σκέψη μου ήρθε στο μυαλό: Πότε φτάσαμε σε αυτό το σημείο; Μια έντονη μυρωδιά χόρτου και εντόμου με περιτριγύριζε καθώς ονειροπολούσα, και κατάλαβα πως το άτιμο πουά τέρας με κατούρησε. Όμως η μυρωδιά ξύπνησε πολλές αναμνήσεις: Εγώ, το άσχημο στρουμπουλό μωρό, ντυμένο πασχαλίτσα… Εγώ, κυνηγώντας πασχαλίτσες με τη παιδική μου φίλη και περιμένοντας να πετάξουν από το χέρι μας, κάνοντας ευχές… Και μια από τις πιο σουρρεάλ αναμνήσεις μου, που θα εξιστορήσω λεπτομερώς:

Το έτος είναι 1994. Βρίσκομαι μέσα στον παιδικό σταθμό Τιραμόλα, στη Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης. Ένα από τα άλλα παιδάκια τρέχει προς το μέρος μου και ανακοινώνει πως τα αγόρια είναι έξω στον κήπο και λιώνουν πασχαλίτσες! Το μίσος με συνεπαίρνει. Με βαριά και γρήγορα βήματα βγαίνω έξω στον μικρό ‘κήπο’, που είναι τσιμέντο καλυμμένο με παχιά πράσινη μοκέτα. Εντοπίζω τα ‘αγόρια’ που για άλλη μια φορά βλάπτουν αθώα πλάσματα και κάνουν το κόσμο χειρότερο, και πλησιάζω. Ο τόνος μου είναι επιτακτικός και λακωνικός, και έχω σχεδόν επιβάλει την άποψή μου στους γύρω μου. (Η κοινωνικότητα μου κορυφώθηκε ανάμεσα στα έτη δύο με έξι. Από ‘κει και πέρα το έχασα). Δυστυχώς όμως, η έντονη αυτή στιγμή διακόπτεται από ένα περίεργο θέαμα. Δεκάδες στρουμπουλά δάχτυλα δείχνουν την πηγή της αναστάτωσης: ένα τεράστιο φορτηγό τσουλάει αργά-αργά στην κατηφόρα που διασταυρώνεται με τον δρόμο μας στον ορίζοντα. Στην θέση του οδηγού, μια πασχαλίτσα μας κλείνει το μάτι διαβολικά.

Εντάξει, δεν έγινε ακριβώς έτσι. Η μνήμη μου, ποτισμένη με αυτή τη μυρωδιά του χόρτου και του εντόμου και του κατρουλιού της πασχαλίτσας, τελειώνει εκεί που κοιτάμε όλοι το φορτηγό που σιγά-σιγά κατεβαίνει τη κατηφόρα χωρίς κανέναν μέσα. Μπορεί και να ονειρεύτηκα όλο αυτό το σενάριο. Ευτυχώς οι πασχαλίτσες ψώφισαν από το κρύο τώρα.

‘Το Κατρουλιό της Πασχαλίτσας’ είναι η αγαπημένη μου ταινία.

-Άνι

Θέλω να κάνω τα πάντα και δε προλαβαίνω τίποτα

Είμαι τυπική. Για άλλη μια φορά, γράφω αυτό το μπλογκ την ώρα που θα έρπεπε να κοιμάμαι.

Μόλις πέρασα μια ώρα διαβάζοντας αυτό το βλογ, το παλιό μου βλογ, και τα βλογ των άλλων (τα βλογ των άλλων είναι η αγαπημένη μου ταινία). Τι ωραία αυτή η κοινότητα των άγνωστων που γράφουν σε αγνώστους, τι περίεργο που μας φαίνεται σωστό να προβάλλουμε εσωτερικές και πολλές φορές γελοίες σκέψεις στο σάιμπερσπεϊς – εκεί, για πάντα, για όλους που θέλουν ή απλά τυχαίνει να τις δούνε και να σκεφτούνε, «πάλι καλά που έχω φίλους».

Και παρόλο που νιώθω ενδοιασμούς, ακόμα συνεχίζω να γράφω! Κυρίως επειδή (όπως λέω πάντα στον εαυτό μου) θα είχα ξεχάσει τα ελληνικά μέχρι τώρα αν δεν έγραφα. Έχω αρκετούς συνεργάτες στη ζωή μου που εδώ κι εκεί έχουν σχολιάσει το πόσο καλά είναι τα αγγλικά μου («που να βλέπατε τις παλιές μου φίλες» τους λέω, «αυτές ξέρουν στάνταρ τρεις γλώσσες – εγώ είμαι η χαζή»). Έτσι γράφω αυτά τα άρθα για να θυμηθώ τις λέξεις που μου αρέσουν τόσο πολύ, κυρίως για α σκεφτώ την αγγλική λέξη, να προσπαθήσω να θυμηθώ την ελληνική για λίγο, και μετά να πάω στον Γούγλη.

Τι σημαίνει αυτό το κείμενο; Δεν έχω ιδέα – ούτε αυτό ξέρει. Κάθισα να γράψω γιατί έτυχε να διαβάσω παλιά άρθρα και να μου έρθουν σκέψεις. Ξέρω ποιητές, ξέρω συγγραφείς, ξέρω ζωγράφους, ξέρω μουσικούς – εγώ τι κάνω; πώς έχω το θράσος να λέω πως είμαι καλλιτεχνικό άτομο όταν δεν έχω δημιουργήσει τίποτα εδώ και μήνες;

Ένταξη – θα αφήσω αυτή τη εγκεφαλική διάρροια να συνεχιστεί. Τελευταία αποφάσισα να μεταγράψω τα παλιά μου ημερολόγια για να πετάξω επιτέλους τα τετράδια και να ελευθερωθώ πλέον από το βάρος τους (και μεταφορικά…). Είναι σίγουρα πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία. Τις περισσότερες φορές κάθομαι σε μια καφετέρια για μία ώρα και γράφω στο λαπτοπ με το παλιό μου ημερολόγιο δίπλα, και έναν half-full double shot decaff soy latte… Καμιά φορά γελάω με αυτές τις χαζομάρες που βλέπω, αλλά όσο και να μπαίνω στον πειρασμό να επεξεργαστώ τις βλακείες που έγραφα για να μην υπάρχει καμία απόδειξη της βλακείας μου, δε το κάνω. Έτσι κι αλλιώς, ποιος θα τα δει;

Επήσεις θυμήθηκα πως το Σεπτέβρη ξεκίνησε η καινούργια σεζόν αυτού το βλογ, νούμερο 7! Πούπ ήγαν τόσα χρόνια; Μακάρι να είχα περισσότερα γραμμένα για όλα αυτά που έχω ζήσει και μάθει.

Κι αν υπάρχει ίχνος απορίας για το πόσο πιο βλαμμένα μπορεί να είναι από αυτά που διαλέγω να βάλω στο ίντερνετ… φαντάσου!

 

It’s called art mum, look it up.

Το καλό με το Λονδίνο είναι πως κάθε μέρα, κάτι απίθανο συμβαίνει κάπου. Διαβάζω το TimeOut κάθε Τρίτη, και παθαίνω φοβερό fomo: εκθέσεις, μπαρ, παζάρια, φαγητά, φεστιβάλ – όλα συμβαίνουν ταυτοχρόνως σε μια πόλη που τα κτήρια, τα τούνελ, τα παγκάκια και τα πεζοδρόμια είναι από μόνα τους έργα τέχνης.

Το άλλο πρόβλημα εκτώς από fomo είναι fobb (fear of being broke). Περίπου τα μισά από όλα αυτά τα πράματα που μπορείς να κάνεις στο Λονδίνο μπορείς να τα κάνεις μόνο αν δώσεις λεφτά για εισητήρια, για υπερεκτιμημένα αναψυκτικά, για εξίσου υπερεκτιμημένη μετακίνηση εκεί που γίνονται τα δρόμενα.

Ευτυχώς δεν είναι όλα τα υπέροχα πράματα που μπορείς να κάνεις στο Λονδίνο ακριβά. Κάποια από τα καλύτερα πράματα στο είναι δωρεάν. Καθώς μελετούσα ένα τεύχος του TimeOut μια βαρετή Τρίτη, έμαθα πως μια πολύ ενδιαφέρουσα καλλιτέχνης άνοιξε μια δωρεάν έκθεση για το Σαββατοκύριακο στο Shoreditch – τη περιοχή στο Λονδίνο που ήταν κουλ πριν το κουλ γίνει κουλ και τώρα ξαναέγινε κουλ.

Giant Devil Puppets

Πρώτη φορά είδα την τέχνη της Polly Nor σε ένα βίντεοκλίπ. Σου κάνει εντύπωση από τη πρώτη στιγμή γιατί είναι πολύ περίεργο, έχει πολύ ωραία χρώματα και κάτι που σου θυμίζει κάτι που είδες φευγαλέα σε μια από τις σκοτεινές γωνίες του μυαλού σου.

«Shh bby no more tears over fuckboyz»

Η Polly είναι από τους καλλιτέχνες που ζούνε στο instagram. Η τέχνη της βγαίνει εκεί, βλέπεται εκεί, ζει εκεί, και είναι γι αυτό το λόγο εμπνευσμένη από το ίντερνετ. Εστιάζεται στον κόσμο των νεαρών γυναικών και στην εμπειρία της ζωής τους τώρα που όλα γύρω μας είναι εικονικά, σοκαριστικά και προσωρινά.

Όπως λέει η ίδια, ζωγραφίζει τους δαίμονες των κοριτσιών, χωρίς να κάνει απευθείας σχόλιο για το πως τα κορίτσια μεγαλώνουν με τα πάντα γύρω τους να τους λένε τι πρέπει και τι δε πρέπει να είναι. Με αυτούς τους δαίμονες δείχνει αυτά ακριβώς που δε θέλει κανένας να παραδεχτεί πως υπάρχουν – κανένας, εκτός από τα κορίτσια. Τα κορίτσια αυτά δε πάνε πια δυο δυο στο σινεμά, δεν είναι όμορφα και δεν υπάρχουν στη τέχνη μόνο και μόνο για να ορίσουν στα συναισθήματα και τη προσωπικότητα κάποιου άλλου.

A bar at Follies-Bergere του Μονέ

https://en.wikipedia.org/wiki/A_Bar_at_the_Folies-Berg%C3%A8re

Polly Nor @ Protein Studios

Ή έκθεση στο Shoreditch περιείχε ορίτζιναλ προσχέδια, prints, γλυπτά και ένα ολόκληρο δωμάτιο χτισμένο κατευθείαν από τον κόσμο της τέχνης της. Είχε αρκετό κόσμο όταν πήγα αλλά ήταν μια πολύ ωραία επίσκεψη, και πήρα και ένα tshirt για να έχω πάντα μαζί μου τους δαίμονές μου.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Ένα στα γρήγορα 

Πριν λίγο καιρό μετακόμισα (πάλι) και όλη μου η καθημερινότητα άλλαξε ριζικά. Τώρα πλέον περνάω πολύ λιγότερες ώρες μόνη μου κλεισμένη μέσα σε ένα μουχλιασμένο δωμάτιο, και ως αποτέλεσμα έχω καιρό να γράψω σε αυτό το blog. 

Θα προσπαθήσω να το βάλω πάλι στη ρουτίνα – μέχρι τότε θα πληρώνω το premium για το τίποτα 😵

(Ένα teaser για το επόμενο ποστ)

Τι λέω όταν μιλάω για το τρέξιμο

Συνεχίζω με την ιαπωνική κουλτούρα – αυτή τη φορά με έναν πολύ πιο σύγχρονο και δυτικό Ιάπωνα καλλιτέχνη. 

Μόλις τελείωσα το βιβλίο του Murakami What I Talk About When I Talk About Running. Είναι μια συλλογή από άρθρα που έγραψε ο Murakami πριν από 10 χρόνια περίπου από την εμπειρία του ως μαραθωνοδρόμος. 


Γιατί διάλεξα αυτό το βιβλίο; Δεν έχω ιδεά. Διάβασα το Norwegian Wood πριν από αυτό το βιβλίο για το τρέξιμο, οπότε είχα συνηθίσει να ακούω τη φωνή του (μεταφρασμένου έστω) Murakami στο μυαλό μου. Είπα να πάρω άλλο ένα βιβλίο του και θυμήθηκα πως κάποιος πριν από 2-3 χρόνια μου το είχε προτείνει. 

‘Ήταν ένα πολύ ευχάριστο και σύντομο βιβλίο, όχι τόσο για το τρέξιμο, όσο για την αντοχή και την επίτευξη στόχων. Ο συγγραφέας περιέγραψε τη στιγμή που αποφάσισε να αρχίσει να γράφει πολύ ωραία – ήταν μια γνήσια εγκεφαλική πορδή. Ξεκίνησε να τρέχει λίγο αφού έγινε επισήμως συγγραφέας. Το έκανε στην ουσία για να παραμείνει υγιής. Από τότε και για τα τελευταία 30 χρόνια έχει τρέξει μαραθώνιους και τρίαθλο κάθε χρόνο. 

Ένα από τα κομμάτια που μου έμειναν ήταν ο τρόπος που εξιστόρησε τη πρώτη φορά που έτρεξε έναν ολόκληρο μαραθώνιο: κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’80 αποφάσισε να τρέξει τον πρώτο του μαραθώνιο εκεί που έγινε ο πρώτος μαραθώνιος – στον δρόμο που ενώνει την Αθήνα με τον Μαραθώνα. Ήταν λες και μπορούσες να τον δεις να τρέχει δίπλα στην εθνική, κάτω από τον καυτό ήλιο του καλοκαιριού, καλυμμένος με το αλάτι του ιδρώτα του. 

Αυτό που θέλει να πει ο ποιητής με αυτό το βιβλίο είναι το πόσα μπορείς να καταφέρεις με την υπομονή – το τρέξιμο είναι άλλωστε ένα παιχνίδι υπομονής όταν πρόκειται για συνεχόμενη προσπάθεια 4-5 ωρών. 

Φυσικά κάτι έπαθα με αυτή τη γενική έννοια της υπομονής και του να ξεπερνάς τα όρια του εαυτού σου, και αποφάσισα να αρχίσω να τρέχω πιο συχνά. Συγκεκριμένα, αποφάσισα να τρέξω 5 χιλιόμετρα την ημέρα για ένα μήνα. Όπως και ο Μουρακάμι, ξεκίνησα να γράφω ημερολόγιο. Πήγε κάπως έτσι: 

Δευτέρα 19 Ιουνίου 

[…] Το δεύτερο κομμάτι της ημέρας ήταν πολύ πολύ καλύτερο. Ειδικά το κομμάτι που έφυγα από τη δουλειά και πήγα στο γυμναστήριο για τρέξιμο – έκανα 5 χιλιόμετρα! Πολύ το χάρηκα. Δε με δυσκόλεψαν όσο περίμενα/ Βασικά περίμενα να αποτύχω. Μπράβο μου. 

Λέω άυριο να πάω για πιλάτες και μετά αν δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω να πάω πάλι για τρέξιμο. Βασικά και να έχω, μου πήρε μόνο 45 λεπτά – τόσο θα μου έπαιρνε να χάσω το τρένο! Σκατούλες θα ξαναπάω αύριο αν έχω όρεξη.
Τρίτη 20 Ιουνίου

(πρωί)

Καθώς έφευγα από το γυμναστήριο άρχισα να σκέφτομαι αν έχω όρεξη να πάω το απόγευμα για τρέξιμο. Μου αρέσει πολύ η ιδέα να τρέξω πάλι, αλλά κάνει; Εδώ που τα λέμε άμα τελειώσω στην ώρα μου δεν υπάρχει λόγος να μη πάω. Θα δούμε, κατά τις 5 θα ξέρω. 

(απόγευμα)

Πήγα στο γυμναστήριο και διάλεξα πάλι το πρόγραμμα 5Κ αλλά η μηχανή μου ήταν σε μίλια αντί για μέτρα οπότε έπαθα κάτι που το παθαίνω συχνά με μίλια: έτρεξα πολύ γρήγορα πολύ νωρίς. Σηνήθως κάνω 7 χιλιόμετρα, και σήμερα ξεκίνησα με 9.5. Πρέπει να μάθω να διαβάζω μίλια!

Αυτή η γρήγορη αρχή φυσικά με έριξε εκτώς και όταν έφτασα στα 3 χιλιόμετρα τα είχα παίξει. Μέχρι τα 2.5 πήγαινα με το ζόρι, και στα 2 παραλίγο να σταματίσω. Τα κατάφερα όμως – παρόλο που η καρδιά μου έχανε στροφές και έγινα κόκκινη σαν ντομάτα. Χαίρομαι πολύ που τα κατάφερα, αλλά θα το σκεφτώ για αύριο. 

Αυτή τη στιγμή πονάω αρκετά ενώ χθες δε πόνεσα καθόλου. Νομίζω θα πάω, αλλά θα αποφασίσω στα σίγουρα αύριο. 

Τετάρτη 21 Ιουνίου

Νομίζω αυτό το ημερολόγιο θα γίνει η δική μου έκδοση του What I Talk About When I Talk About Running. Χθες δυσκολεύτηκα πολύ με το τρέξιμο αλλά σήμερα θέλω πάλι να πάω. Δεν έχω κανένα ρούχο ούτε παπούτσια γιατί ήμουν απολύτως σίγουρη πως αυτό το λάθος δε θα επαναλληφθεί. Τώρα σκέφτομαι πως πρέπει να πάω να τρέξω στο πάρκο! 

Δεν έχω ιδέα πως θα μετρήσω τα 5 χιλιόμετρα αλλά σε αύτη την εποχή της τεχνολογίας που ζούμε είμαι σίγουρη πως μπροώ να το κάνω. Ίσως 2.5Κ μέχρι ένα σημείο και μετά πάλι πίσω; 

Αυτή η έκδοση του What I Talk About When I Talk About Running θα είναι εσχάτως βαρετή. 

Περιττό να πω πως δεν έχω τρέξει ξανά από τότε.


-Άνι 

Hokusai Επεισόδιο 2: Στο Βρετανικό Μουσείο

Έφτιαξα ένα τσάι και ακούω τζαζ πάλι ( Jazz FM) οπότε φυσικά αποφάσισα να ξαναγράψω για τον Hokusai. Με όλα όσα γίνονται τελευταία στο Λονδίνο θέλω να κάνω όλο και περισσότερα πράματα για να δείξω πως το Λονδίνο είναι ένα υπέροχο μέρος.

To Βρετανικό Μουσείο είναι το γνωστό που έχει τα Ελγίνεια Μάρμαρα βεβαίως. Λόγω ΜΜΜ έφτασα στο μουσείο αργά οπότε δε πρόλαβα να κάνω καμία βόλτα – αν και ήθελα να κοιτάξω τη πτέρυγα για την Ιαπωνία. Πετάχτηκα για πέντε λεπτά πριν κλείσει και πήρα μερικές γεύσεις από Hokusai και τελετών τσαγιού.


Δέκα λεπτά αφού κλείσει το μουσείο (για τους κοινούς θνητούς) ήταν η ώρα να πάω στην έκθεση. 

Η αίθουσα ήταν ήσυχη παρόλο που ήταν γεμάτη κόσμο. Ο φωτισμός ήταν χαμηλός και τα έργα του Hokusai ήταν κομψά τοποθετημένα γύρω στον χώρο, και σε οδηγούσαν από τη μία φάση της ζωής του στην άλλη. Δε πήρα καμία φωτογραφία μέσα από την έκθεση γιατί δεν ήθελα να χάσω τη προσοχή μου. 

Πήρα μερικές φωτογραφίες στο δρόμο όμως:


Αυτό που μου αρέσει πολύ στον Hokusai (από τις 2 βδομάδες που τον ξέρω) είναι ο τρόπος που καταγράφει τη καθημερινή ζωή γύρω του χωρίς να νιώθει ούτε λίγο υπεράνω, αλλά και το χιούμορ του. Επίσης είχε μια πολύ καλή ισορροπία πίστης στις θεότητες του Βουδισμού της εποχής αλλά και στους ανθρώπους γύρω του. ‘Είμαστε όλοι θνητοί και βλάκες αλλά και οι θεοί μας κοιτάνε’ φαίνεται να λέει. 

Ο Χόκσαϊ ζωγράφιζε από τα έξι μέχρι τα ενεννηνταέξι ακατάπαυστα. Στα 80 του είχε απίστευτη ενέργεια για ζωή και πίστευε πως στις επόμενες 3 δεκαετίες της ζωής του θα τελειωποιήσει τη τέχνη του, μέχρι που στα 110 θα ζωγραφίζει άψογα έργα τέχνης. 

Προς την έξοδο είχαν φυσικά ένα ακόμα γκιφτσοπ με διάφορα καλούδια που δεν είχα λεφτά να πάρω, συμπεριλαμβανομένων και κάποιων αληθινών ξυλογραφιών του Sudden Gust of Wind. Τι ωραίο που θα ήταν να αποκτήσω το πρώτο μου αληθινό έργο τέχνης. Φυσικά μετά θυμήθηκα πως μετακομίζω σε λίγες μέρες και επίσης πως ζω σα φοιτήτρια ακόμα και τι σκατά φοιτήτρια έχει £200 ξυλογραφία του Hokusai;

Πήρα έναν σελιδοδείκτη/κέντημα όμως (+ grumpy cat).


Έψαξα απελπισμένα στο σάιτ σήμερα και ευτυχώς δε τη βρήκα. Σίγουρα πρέπει να ζωγραφίσω κάτι του Hokusai για να μου φύγει αυτό το κόλλημα που έχω τώρα. Ίσως την επόμενη φορά που πίνω τσάι και ακούω τζαζ. 

-Άνι 

Πέρα απο το Κύμα του Χόκ(ου)σαϊ

Πρόσφατα ένας συνεργάτης μου ανέφερε πως θέλει να ξεκινήσει blog για την εμπειρία του σαν ξένος στο Λονδίνο, και αυτό με έκανε να θυμηθώ πως κι εγώ κάποτε αυτό ξεκίνησα να κάνω.

Σήμερα πέρασα μια ωραία Κυριακή και είπα να γράψω κάτι. Προσπαθώ επίσης να αποφύγω ατελείωτες ώρες στο YouTube, Facebook, twitter, επειδή είναι δυσάρεστα αυτή την εποχή. Μιας και παίζει τζαζ στο ράδιο είπα να γίνω κι εγώ ακόμα πιο τζαζ και να γράψω για τη προβολή του Βρετανικού Μουσείου που παρακολούθησα σήμερα.

The British Museum Presents HOKUSAI

Σήμερα ξεκίνησε η προβολή ενός καινούργιου ντοκιμαντέρ για έναν από τους πιο εμβληματικούς καλλιτέχνες όλων των εποχών, που έζησε στο Τόκιο του από το 1740 μέχρι το 1830 και ζωγράφιζε από τα 7 μέχρι τα 89. Γι αυτό ήταν γνωστός ως ‘old man crazy to paint’ (δε μεταφράζεται πολύ καλά).

Η προβολή έγινε βέβαια στο Βρετανικό Μουσείο, όπου αυτή τη στιγμή είναι ανοιχτή η έκθεση του Hokusai. Ευτυχώς για εμάς που δε κλείσαμε εισιτήριο στην ώρα μας, το παίζουν και σε άλλα σινεμά.

Whitechapel BABY

Για δεύτερη φορά σε δύο βδομάδες κατέληξα στο Curzon του Aldgate. Δε θα διάλεγα με τίποτα αυτό το σινεμά κανονικά γιατί είναι δύο ώρες από το σπίτι μου στη γειτονιά του Τζακ του Αντεροβγάλτη. Νομίζω κανένας δε το διαλέγει γενικά, γι αυτό και ήταν το μόνο που είχε ακόμα θέσεις.


Αυτό το σινεμά είναι ωραίο βέβαια, αν και λίγο υπερβολικά κυριλέ. Παραλίγο να αργήσω αλλά με λίγη τύχη και στρατηγικές κινήσεις στον σωλήνα, κατάφερα να φτάσω στο παρά πέντε.

(Μπύρα)


Ένα από τα καλά πράματα γι αυτό το σινεμά εκτός από το γεγονός πως είναι σχεδόν πάντα άδειο είναι αυτή η οθόνη. Παρατηρήστε παραπάνω τα σκαμπό για τα πόδια και τα τραπεζάκια δίπλα στις απίθανα ευρύχωρες καρέκλες.


Πήρα τη παραπάνω φωτογραφία κυρίως για να απαθανατίσω τον απίθανο συνδιασμό κάλτσας-παπουτσιού, αλλά και για να δείξω πόσο χώρο είχα να απλώσω τα κοντά μου πόδια.

Αλλά να μη πω και κάτι για τη ταινία;

‘Ο Χόκουσαϊ είναι ο μόνος καλλιτέχνης που έχει δικό του emoji’

Το ντοκιμαντέρ λέει την ιστορία του Χόκ(ου)σαϊ (το ‘ου’ σε παρένθεση γιατί στα γιαπωνέζικα δε το προφέρουν σχεδόν καθόλου) κοιτάζοντας τα έργα του από πολύ κοντά και με απίθανη λεπτομέρεια (8Κ λεπτομέρειας), αλλά και μέσω συζητήσεων με καλλιτέχνες και επιστήμονες που τον έχουν μελετήσει. Ένας από τους καλλιτέχνες που συμμετέχει στο ντοκιμαντέρ είναι ο David Hockney, τον οποίο τον ερωτεύτηκα πρόσφατα όταν νόμιζα πως θα πάω να δω την έκθεση του στο μουσείο αλλά τελικά δε πρόλαβα να πάω.

Για μένα το καλύτερο κομμάτι της ταινίας ήταν οι συνεντεύξεις με τον ιστορικό τέχνης Roger Keyes, ο οποίος έχει αφοσιώσει τα τελευταία 50 χρόνια της καριέρας του στον Χούκσαϊ. Ήταν ειλικρινής και συμπαθέστατος, και μετέφερε στον θεατή άθικτη την αγάπη  που νιώθει για την τέχνη του Χόκσαϊ. Σε ένα σημείο συγκινήθηκε πολύ ενώ περιέγραφε το κύκνειο άσμα του Χούκσαϊ και εγώ ήθελα να βάλω τα κλάματα… Συγκρατήθηκα όμως και ήπια μια μεγάλη γουλιά από την μπύρα μου με σφιγμένα χείλια.

Ίσως το τελευταίο έργο του Χόκσαϊ:

IMG_0245

Χόκσαϊ και ποίηση (γιατί είπαμε, ακούω τζαζ αυτή τη στιγμή) 

Καθώς googlαρα των καινούργιο μου έρωτα Roger Keyes, βρήκα πως έχει γράψει ένα ποίημα για τον Χ. Παρακάτω το έχω γράψει μεταφρασμένο στα ελληνικά, για να προσφέρω κι εγώ κάτι στον Χόκσαϊ, που μου έδωσε σήμερα τόσα πολλά. Το ορίτζιναλ είναι εδώ.

HOKUSAI SAYS
του Roger Keyes

O Χόκσαϊ λέει, κοίτα προσεκτικά.

Λέει, πρόσεξε, παρατήρησε.

Λέει, συνέχισε να κοιτάς, συνέχισε να απορείς.

Λέει πως δεν υπάρχει τέλος στο βλέμμα.

Λέει, να προσμένεις να γεράσεις.

Λέει, να συνεχίσεις να αλλάζεις, να γίνεσαι όλο και περισσότερο ο εαυτός σου.

Λέει, ασχολήσου, αποδέξου το, επανάλαβε το αν σου είναι ακόμα ενδιαφέρον.

Λέει, συνέχισε να κάνεις αυτό που αγαπάς.

Λέει, συνέχισε να προσεύχεσαι.

Λέει πως όλοι μας είμαστε παιδιά, όλοι μας είμαστε αρχαίοι, όλοι μας έχουμε ένα σώμα.

Λέει πως όλοι μας τρομάζουμε.

Λέει πως πρέπει να καταφέρουμε να ζούμε παρά τον φόβο.

Λέει πως όλα είναι ζωντανά, τα κοχύλια, τα κτίρια, οι άνθρωποι, τα ψάρια, τα βουνά, τα δέντρα.

Το ξύλο είναι ζωντανό.

Το νερό είναι ζωντανό.

Τα πάντα έχουν δικιά τους ζωή.

Όλα ζούνε μέσα μας.

Λέει, ζήσε με τον κόσμο μέσα σου.

Λέει πως δεν έχει σημασία αν ζωγραφίζεις ή συγγράφεις.

Δεν έχει σημασία αν κόβεις ξύλα ή ψαρεύεις.

Δεν έχει σημασία αν κάθεσαι σπίτι και κοιτάς τα μυρμήγκια στη βεράντα σου και τους ίσκιους των δέντρων και των φυτών στον κήπο σου.

Σημασία έχει πως νοιάζεσαι.

Σημασία έχει πως νιώθεις.

Σημασία έχει πως παρατηρείς.

Σημασία έχει πως η ζωή ζει μέσω σου.

Ευχαρίστηση είναι είναι όταν η ζωή ζει μέσω σου.

Χαρά είναι όταν η ζωή ζει μέσω σου.

Ικανοποίηση και δύναμη είναι ζωή που ζει μέσω σου.

Γαλήνη είναι ζωή που ζει μέσω σου.

Λέει, μη φοβάσαι.

Μη φοβάσαι.

Δες, νιώσε, άσε τη ζωή να σε οδηγήσει.

Άσε τη ζωή να ζήσει μέσω σου.

Παρεμπιπτόντως εμένα η αγαπημένη μου εικόνα του Χόκι είναι A Sudden Gust of Wind:

IMG_0243

-Άνι

Η πρώτη απαίσια μέρα του 2017 – Τετάρτη 8 Μαρτίου

Μια γρήγορη σκέψη που τη γράφω από το κινητό – όποτε προετοιμαστείτε για ακόμα περισσότερα ορθογραφικά λάθη από ότι συνήθως! 

Χθες ηταν μια απαίσια μέρα και χάρη στο περίεργο μου συνήθειο να βαθμολογώ τις ημέρες μου, ξέρω πως ηταν η πρώτη.

Νομίζω πως η χθεσινή απαίσια μέρα ηταν μια τέλεια απαίσια μέρα. Ήμουν φορτωμένη σαν τον γάιδαρο και χάρη στον φρικτό προσανατολισμό μου πέρασα ώρες περπατώντας σαν χαμένη τουρίστας και καθυστερημένη σε όλα τα ραντεβού μου.

Το πρώτο μισό της ημέρας το πέρασα γυρνώντας μέτριες συνεντεύξεις και με άγχος που κάθε 5 λεπτά σταματούσε τη καρδιά μου. Το άλλο μισό ηταν τρέξιμο και τρένα και απογοήτευση που τα αντικείμενα της συνέντευξης μου μας κλασανε.

Πέρα από τη κούραση και τον πόνο και την ορθοστασία και την απόγνωση της συνειδητοποίησης πως δε μπορώ να ακολουθήσω  βασικές οδηγίες κατεύθυνσης, αποφάσισα πως αυτή η απαίσια μέρα δεν ηταν τόσο απαίσια. Ο λόγος ειναι ο εξής: 

Η πρωτη απαίσια μέρα του 2017 συνέβη στις 8 Μαρτίου. Η πρώτη απαίσια μέρα του 2016 συνέβη στη 1η Ιανουαρίου. 

Όποτε κερδίζω στο παιχνίδι φέτος, μέχρι τώρα τουλάχιστον. 

Το Go Ape μου άλλαξε την ζωή

Προσπαθώ να καταγράφω όλες τις υπέροχες μέρες που ζω για να περνάνε οι λιγότερο τέλειες μερες πιο εύκολα. Πριν λίγες μερες πέρασα το Σάββατο ζώντας σαν μαϊμού – προφανώς μια ιδανική ευκαιρία να γράψω ενα καινούργιο άρθρο σε αυτό το μπλογκ!
Δε θα έλεγα πως φοβάμαι τα ύψη – κι όμως βρέθηκα κρεμασμένη απο ένα δέντρο πριν λίγες μέρες και πέθανα από τον φόβο. Ήμουν δεμένη με όλων τον ειδών λουριά και δεν υπήρχε περίπτωση να πέσω. Μπορούσα μάλιστα να κρεμαστώ απλά στο σύρμα και να περάσω το πέρασμα χωρίς να προσπαθήσω καν να πάρω μέρος στη δοκιμασία. Έπρεπε να περπατήσω κατα μήκος από 3 σανίδες που ήταν κρεμασμένες απο το δέντρο με σχοινιά στη κάθε άκρη. 

Κοίταξα το κενό, αποφάισισα πως μπορούσα σίγουρα να το κάνω, και έκανα ένα βήμα προς τη σανίδα. Μετά απο τρία βήματα βέβαια τα έχασα και με το ζόρι περπάτησα πίσω και αγκάλιασα το δέντρο που με συνέδεσε (έμμεσα τουλάχιστον) με τη γη, την υπέροχη, σταθερή, μη-μαιμούδικη γη.

Αυτή η εμπειρία επαναλήφθηκε καμία 10αριά φορές. Ποτέ δεν έγινε πιο εύκολο και ποτέ δε πίστεψα πως ειμαι ασφαλής. Ούτε υπήρξε μια στιγμή που πέρασα όλες τις φοβίες μου και πήδηξα στο κενό με ξεγνοιασιά. Μετά απο 3 ώρες και μερικές ακόμα δύσκολες δοκιμασίες, έφτασα στο τέλος της δοκιμασίας με όλη την χαρά και την αδρεναλίνη και χαρά κάποιου που μόλις κατάφερε να ξεπεράσει μια φοβία. Κάτι τέτοιο πρέπει να νιώθουν οι άνθρωποι που κάνουν τρελά πράματα για να ξεπεράσουν τις φοβίες τους. Έκανα τον εαυτό μου να περάσει την ίδια δοκιμασία χωρίς να το καταλάβω. 

Το Go Ape ήταν τέλειο αλλά φυσικά δε πήρα καμία φωτογραφία. Πάντως θα το πρότεινα σίγουρα. Θέλω σίγουρα να επιστρέψω και να περάσω όλες τις πίστες με σιγουριά πως δε θα πέσω στο ατελείωτο κενό από κάτω.Έπειτα, είμαι δεμένη μια χαρά – και το κενό απο κάτω δεν ειναι ατελείωτο. 

Ίσως μπορώ να βρω και άλλες φοβίες να ξεπεράσω φέτος.
-Άνι

Τι έμαθα όταν άρχισα να βαθμολογώ τις ημέρες μου

Με το καινούργιο μου ημερολόγιο, ξεκίνησα και το συνήθειο να βαθμολογώ τις ημέρες μου. Αρχικά ήταν μια αόριστη ιδέα, ισως με σκοπό να χρησιμοποιήσω τα δεδομένα στο τέλος του χρόνου να για φτιάξω μια mood blanket. Νομίζω πως κατα βάθος, όμως το έκανα γιατι θέλω να  ξαναβρώ τη χαμένη αισιοδοξία μου. Ο ίδιος λόγος δηλαδή που αγοράζω ημερολόγια εκτίμησης και που έκοψα τις ατέλειωτες ώρες του Netflix.

Φυσικά η βαθμολόγηση είναι η κλασική 1 μέχρι 5, με 1 τη χειρότερη μέρα και 5 την καλύτερη. Μετά όμως από μερικές βδομάδες άρχισα να παρατειρώ κάτι που δε το είχα συνειδητοποιήσει πριν: χωρίς εξαίρεση, κάθε βδομάδα περιέχει τουλάχιστον μια εξαιρετική μέρα (4 η 5). Επίσης επαλήθευσα την αίσθηση πως ζω σε μια ευχάριστη ρουτίνα, καθώς ο μέσος όρος των ημερών είναι το 3.

Νομίζω αυτό το τυχαίο πείραμα με βοήθησε να δώσω περισσότερη προσοχή στις υπέροχες μερες, που λίγο πολύ τις ξεχνάω με το που έρθουν οι βαρετές μερες, συνήθως αυτές που είναι μέσα στη βδομάδα. Μέχρι τώρα, το 2017 έχει παραμείνει μια ευχάριστη και που και που εξαιρετική χρόνια. Ελπίζω να συνεχίσει έτσι. 

Θα κάνω μερικές ζωγραφιές και θα εμπλουτίσω αυτό το μπλογκ σύντομα. 

-Άνι

Και ξαφνικά ήρθε ώρα για ύπνο

Μέχρι τις έξι το απόγευμα καθημερινά ο χρόνος μου είναι αφιερωμένος στη δουλειά: καμιά φορά είναι βαρετή, καμιά φορά είναι δύσκολη. Πολλές φορές είναι δημιουργική και αρκετά διασκεδαστική. Είμαι αδιαμφισβήτητα από τους ανθρώπους που τους αρέσει η δουλειά τους.

Από τις έξι το απόγευμα και για πέντε με έξι ώρες μετά, ο χρόνος μου είναι ελεύθερος να κάνω ό,τι γουστάρω. Αγγαρείες, ζωγραφιές, ταινίες, Νετφλιξ… Και έτσι πέντε ώρες ‘me time’ περνάνε άσκοπα και χωρίς καθόλου πρόοδο. Αυτή η σκέψη με έκανε να αφήσω το βιβλίο μου στην άκρη και να γράψω αυτό το άρθρο. 

Με τον ίδιο τρόπο που σπαταλάω τα νεαρά μου χρόνια απόψε, σπατάλησα και τα πανεπιστημιακά μου χρόνια. Το 2010 ο κόσμος μου ήταν έτοιμος να γεμίσει σινεμά και σενάρια και σκηνοθετικές περιπέτειες. Το 2013 δεν είχα ιδέα τι έκανα, και τα επόμενα χρόνια ήταν ακόμα χειρότερα. Έφτασα να σιχαίνομαι αφάνταστα τη δουλειά μου και να είμαι δυστυχισμένη όχι μόνο γιατί δεν μου άρεσε η δουλειά μου, αλλά επειδή δεν θυμόμουν πια τι έκανα εδώ στο Αγγλία. 

Η καινούργια μου δουλειά (που είναι πλέον 2+ χρόνων βέβαια) είναι απείρως καλύτερη. Όχι μόνο δεν έρχομαι καθημερινά σε επαφή με σκατά και χλωρίνες, αλλά μάλιστα τα βίντεο και το γραφικό ντιζάιν είναι καθημερινό συμβάν. Γιατί λοιπόν νιώθω πάλι πως κάτι λείπει;

Καθώς προσπαθώ πάλι να βρω κάποιο καινούριο νόημα στη ζωή μου (μετακόμιση, διακοπές, να μάθω να οδηγάω επιτέλους) προσπαθώ να θυμηθώ ποια ήταν εκείνα τα υπέροχα, ονειρικά πράματα που με έκαναν να πετάω στα σύννεφα όταν δεν είχα τίποτα απ’ ότι έχω σήμερα. Λίγο πολύ όπως ένιωθα εκείνα τα τελευταία 3-4 χρόνια του σχολείου που οτιδήποτε άλλο από εκείνα τα χρόνια θα ήταν το καλύτερο πράμα που μου συνέβη ποτέ.

Έχω φτάσει πολύ μακριά και έχω τώρα ό,τι ήθελα τότε. Τα όνειρά μου έχουν γίνει πραγματικότητα. Δε πρέπει να τα σπαταλήσω σα να μην άξιζαν τίποτα. 

-Άνι

Ξέρω τι έκανες πέρσυ το Χαλογουίν

Πριν από πολύ καιρό έγραψα για μια επίσκεψη στο Richmond Park (How to #12: Πως να περάσεις τέλεια το Halloween μόνος). Προσπαθώ να γράφω πάντα για αυτές τις επισκέψεις στο πάρκο διότι θα φύγω από αυτή τη περιοχή κάποια μέρα και θα μου λείψει.

richmond park 6.jpg

Πήρα μαζί μου αρκετές κάμερες. Οι φωτογραφίες που θα ανεβάσω τώρα είναι από τη Canon T70 (ασπρόμαυρο) και τη Lomography Konstraktor (έγχρωμο). Παρόλο που το Χαλογουίν πέρυσι ήταν ένα ομιχλώδες, κρύο Σάββατο, το πάρκο ήταν γεμάτο κόσμο. Όπως πάντα, πήγα στην Ιζαμπέλα. Η ομίχλη είχε πέσει πολύ όταν έφτασα αλλά τουλάχιστον ο κήπος δεν ήταν γεμάτος μωρά. Βασικά, σε σχέση με το υπόλοιπο πάρκο, ο κήπος ήταν σχεδόν άδειος. Εκεί πέτυχα μία συμμορία από πάπιες.

richmond-park-13

Το πάρκο είναι τέλειο μέρος για να κάνεις εξάσκηση στη φωτογραφία και ειδικά στο να παίρνεις φωτογραφίες από ζώα. Τα ελάφια (λόγω μεγέθους κυρίως) είναι από τα πιο εύκολα ζώα να πετύχεις, αλλά και πάλι θέλει υπομονή να βγούνε καλά οι φωτογραφίες. Τα κοράκια και οι σκίουροι είναι πολύ πιο δύσκολα ζώα, αλλά δε θα σταματήσω να προσπαθώ να τα πετύχω.

richmond-park-10

Την επόμενη φορά.

-Άνι

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Οι καρδούλες είναι αλλόκοτες


Καθώς ζωγράφιζα καρδούλες απόρησα πότε έγινα άνρθωπος που ζωγραφίζει καρδούλες.

Μερικές φορές εγώ, όπως όλοι μας είμαι σίγουρη, νιώθω πως δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου. Παλιά νόμιζα πως το να ζωγραφίζεις καρδούλες είναι γελοίο. Όταν έγινα λίγο πιο ανεκτική, αποφάσισα πως οι καρδούλες δεν είναι και τόσο ηλίθιες όσο νόμιζα αλλά σίγουρα δεν είναι για μένα. Ας πούμε, τα τακούνια δεν είναι και τόσο ηλίθια αλλά δεν είναι για μένα.

Τα τελευταία χρόνια κάτι αλλαξε μέσα μου και άρχισα να ζωγραφίζω καρδούλες. Καρδούλες στην αλληλογραφία μου, στα μηνύματά μου, στη δουλειά που κάνω σαν γραφίστας. Βρήκα καρδούλες στο ημερολόγιο μου τις προάλλες.

Μια μόνο λέξη μου ήρθε στο μυαλό που περιγράφει αυτή τη κατάσταση τελεια: grotesque. Ανακάλυψα πως δεν έχω ιδέα πως μεταφράζεται αυτή η υπέροχη λέξη στα ελληνικά, αλλά ευτυχώς το Google ήξερε ακριβώς: αλλόκοτος.

Άλλη μια υπέροχη λέξη που είχα ξεχάσει τελείως. Αλλόκοτος. Αυτή η λέξη που έχει ταυτόχρονα καμπύλες και γωνίες. Είναι απαλή αλλά και περίεργη. Όπως οι καρδούλες που ζωγραφίζω.

Θα κάνω συνειδητές προσπάθειες πλέον να κόψω τις πολλές πολλές καρδούλες. Δε θα είναι δύσκολο φαντάζομαι – υπάρχουν πολύ χειρότερες συνήθειες που είναι πολύ πιο δύσκολο να τις κόψεις.

-Άνι

Άλλαξε τόνο

Η σημερινή μέρα ειναι περίεργη. Προσπαθώ να αγνοήσω τα πραματα που γίνονται γύρω μου και αυτά που σκέφτομαι για τα πραματα που γίνονται γύρω μου. Όταν αφήσω ένα πραμα να καταρρεύσει, πολλά άλλα πραματα ακολουθούν. Αποφάσισα να χρησιμοποιήσω αυτό το μπλογκ για να ξεχαστώ, να αλλάξω ψυχολογία λίγο και να μην αφήσω άλλα πραματα να τα πάρει φόρα η κατάρρευση.

Πριν λίγες μέρες έσπασε μια από τις χορδές της κιθάρας μου. Κατά μη απογοήτευση πολλών, όχι η G.

Φυσικά ήθελα να αλλάξω τις χορδές μόνη μου. Μετά από υπερβολικά πολλή προσπάθεια και μια έξτρα σπασμένη, ολοκαίνουργια χορδή (δυστυχώς πάλι όχι η G), κατάφερα να αλλάξω όλες τις χορδές επιτυχώς.

Διάβασα ένα άρθρο για το πως να καταλάβεις πως ήρθε η ώρα να αλλάξεις χορδές πριν αρχίσουν να σπάνε στη μέση μιας συναυλίας. Τα βασικά σημεία ειναι πέντε:

1) Η χορδές δεν κρατάνε τον τόνο τους

Το πιο βασικό από όλα ίσως. Ειναι αλήθεια πως μια από τις χορδές ήθελε κούρδισμα μετά από κάθε τραγούδι! (Ναι, ηταν η G)

2) Ο ήχος ειναι μουντός

Σωστά. Ο καινούργιος τόνος της κιθάρας ειναι τόσο ενεργητικός που ειναι λες και μου αντιμιλάει. Ειδικά η G.

3) Οι χορδές ειναι ξεθωριασμένες 

Μου άρεσε αυτό το εφε.

4) Οι χορδές νιώθουν σκληρές 

Αυτή ειναι όντως αλήθεια, αλλά νόμιζα πως έτσι ηταν οι ακουστικές κιθάρες. Έκανα λάθος. Τουλάχιστον τώρα έχω κάλλους για να παίζω με γυαλόχαρτο. (Ας μη συνδυάσουμε τις σκέψεις του γυαλοχαρτου με τη G)

5) Νιώθεις τις χορδές βρόμικες

Ας μη μπω σε λεπτομέρειες για τη G.

 

Γράφω αυτό το άρθρο από την εφαρμογή στο κινητό, να δω πως ειναι. Μου αρέσει νομίζω, είναι εύκολο και γρήγορο. Θα αρχίσω να γράφω έτσι πιο συχνά.


-Ανι